တစ္ႏွစ္ျပည့္ေလၿပီ

Blog ေလးေရ..

          မဂၤလာပါ။ ၂၀၁၃ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ေန႕ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ႕ blog ေလး တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့့့ၿပီေနာ္။ ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ခဏေလးပဲ။ အခုတေလာ အလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ႕ blog ေလးကို ေသခ်ာဂရုမစိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႕မွာ blog ေလးအတြက္ စာတစ္ေစာင္ေတာ့ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးမယ္ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာ တကယ္တမ္း   ဘာေရးရမလဲစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ စိတ္ကူးလို႕ကို မရျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့ blog ေလးကို စၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုပဲ အမွတ္တရ ေျပာျပရရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႕ ေတြးမိတာပဲ။ နားေထာင္မယ္ .. ဟုတ္။

          ဘယ္ကစေျပာျပရမလဲဆုိရင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာဖတ္ရတာကို အရမ္းခံုမင္ခဲ့ တဲ့အေၾကာင္းက စရမွာပဲထင္တယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူေမးေမး၊ ၀ါသနာ ဆိုရင္ စာဖတ္ျခင္းလို႕ပဲ ေျဖခဲ့မိတာ ငယ္ငယ္ကတည္းကဆုိပါေတာ့။ ေဖေဖကစၿပီး တစ္မိသားစု လံုး စာဖတ္၀ါသနာပါသူေတြမို႕ အိမ္မွာ အမ်ားဆံုးက စာအုပ္ေတြလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရ တယ္။ စာမတတ္ခင္ ကေလးေလးအရြယ္ကတည္းက ေမေမ့ရဲ႕ အိပ္ယာ၀င္ ပံုျပင္ေတြနဲ႕ ႀကီးျပင္းလာသူဆိုေတာ့ စာနည္းနည္းဖတ္တတ္စျပဳတဲ့ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေရႊေသြးေတြ၊ ပံုျပင္စာအုပ္ေတြ၊ ကာတြန္းေတြ၊ မဂၤလာေမာင္မယ္ စာေစာင္ေတြကို ခံုခံုမင္မင္ဖတ္တတ္ ခဲ့တာ မဆန္းဘူးထင္တယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္ ဆရာေဖျမင့္တို႕လို သုတစာေပေတြ၊ ဆရာမမစႏၵာတို႕၊ ဆရာမဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးတို႕၊ ဆရာဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း တို႕ရဲ႕၀တၳဳေတြ၊ ဆရာေရႊဥေဒါင္းဘာသာျပန္တဲ့ ရွားေလာ့ဟုမ္း၀တၳဳေတြဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕အသည္းစြဲေေတြေပ့ါ။ ပထမဆံုးစဖတ္ဖူးတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္က ေမေမ လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးတဲ့ ဆရာဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္းရ႕ဲ ကိုေဆးရိုးေပါ့။ ဆယ္တန္း ေျဖေနတုန္း ေဖေဖ စာအုပ္ေတြရွင္းေနတဲ့ေနရာဆီမွာ မေယာင္မလည္သြား လုပ္ရာက ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ေလရူးသုန္သုန္၀တၳဳ ႏွစ္အုပ္တြဲစာအုပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ ဖတ္ခ်င္လြန္းလို႕ စာေမးပြဲကို ျမန္ျမန္ၿပီးပါေစ ဆုေတာင္းရင္း စာေမးပြဲၿပီးတာနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလွ်ာက္လည္တာေတာင္ မလိုက္ႏိုင္ဘဲ အိမ္အျမန္ျပန္ၿပီး အဲဒီ၀တၳဳကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ဖတ္တာ စာအုပ္ကအထူၾကီးႏွစ္အုပ္ ဆုိေတာ့ ေန႕ေရာညပါ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဖတ္ယူရတာ ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္းအမွတ္တရပဲ။ အဲဒီကမွ ဆရာေမာင္မိုးသူတို႕၊ ဆရာထင္လင္း တို႕ရ႕ဲ ဘာသာျပန္စာေပေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိျပန္ေရာ။ ဆရာမၾကည္ေအးရဲ႕ ၀တၳဳေတြကို ဖတ္ၿပီး သူ႕အေရးအသားစြဲလမ္းလြန္းတာနဲ႕ ဒီ၀တၳဳေကာင္းလြန္းလို႕ ဖတ္ၾကည့္ပါဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေပးဖတ္လိုက္တာ ဘာေတြြေရးထားမွန္း မသိဘူး ေျပာလို႕ သူ႕ကို တစ္ပတ္ေလာက္ စကားမေျပာဘဲ ေနခဲ့ဘူးတယ္။ အဲဒီလို စာေတြဖတ္ရာက စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ေပါက္လာတာ ၀တၳဳေရးမယ္ႀကံေတာ့ ဘယ္ကစေရးရမွန္းမသိ၊ ကဗ်ာစပ္ဖို႕ႀကိဳးစားလည္္း မစပ္တတ္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးအႀကံရၿပီး Sir Arthur Conan Doyle ရဲ႕ မူရင္း၀တၳဳ မွာ ဆရာေရႊဥေဒါင္းဘာသာျပန္ထားတာ မဖတ္ဘူးေသးတဲ့ ၀တၳဳကို ဘာသာျပန္မဟဲ့လို႕ စိတ္ကူးၿပီး ဘာသာျပန္ၾကည့္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္လိုဖတ္ရင္လည္း နားလည္ပါလွ်က္ ျမန္မာလို ျပန္ေရးေတာ့ အဆင္မေျပ၊ ျမန္မာလို အဆင္ေျပေအာင္ ေရးေတာ့ မူရင္း၀တၳဳရဲ႕ အာေဘာ္လြဲနဲ႕ ဘာသာျပန္ၾကည့္ရင္း ျပန္ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ဘာသာျပန္စာေပေရးတဲ့ ဆရာေတြကို ပိုပိုၿပီးေလးစားလာမိေတာ့တာပဲ။ အဲဒီလို ႀကိဳးစားပမ္းစား ဘာသာျပန္ၾကည့္ေနတုန္း တကၠသိုလ္စတက္ဖို႕ ေခၚစာ ေရာက္လာတာနဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဘာသာျပန္မႈႀကီး တစ္စခန္းရပ္သြားေလရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ churchက ထုုတ္တဲ့ လူငယ္စာေစာင္မွာ ပံုျပင္ေလးေတြ ၀င္ေရးျဖစ္တယ္။ စာေလးေတြ ၀င္ေရးျဖစ္တယ္။ အဲဒါက လြဲရင္ စာေရးတဲ့အလုပ္ကို ဆက္မလုပ္ျဖစ္ဘူးဆုိပါေတာ့။

          အင္တာနက္ကို စသံုးျဖစ္ေတာ့လည္း Blog ဆိုတာကို သိေတာင္မသိဘူး။ Blog မေျပာနဲ႕ ကၽြန္မ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္တက္တဲ့တစ္ေလွ်ာက္လံုး အင္တာနက္ဆုိတာ သိေတာင္မသိဘူး။ Computer ေတာင္ အိမ္မွ အစ္မသင္ေပးလို႕ သံုးတတ္တာ။  အင္တာနက္စသံုးျဖစ္တာကလည္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ ညေနပိုင္းဖြင့္တဲ့ တကၠသိုလ္ (BARS) ကိုစတက္မွ တင္ရတဲ့ Assignment ေတြအတြက္ Data ေတြလိုလို႕ ဆရာေတြက Internet မွာသြားရွာဆုိလို႕ Internet စသံုးဖူးတာ။ Blog ဆိုတာကို ၂၀၁၀ မွာ အစ္မရွိတဲ့ စင္ကာပူကို အလည္သြားေတာ့မွ ဘုရားစူး စဖတ္ဖူးတယ္။ အဲဒီေလာက္ ကၽြန္မေခတ္ေနာက္က်ခဲ့တာ။ ဒီျပန္ေရာက္ေတာ့ လည္း Blog ေတြကို ပိတ္ထားေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ဆိုဒ္မေက်ာ္တတ္နဲ႕ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး။ ၂၀၁၂ မွာ Blog ေတြကို စဖြင့္လို႕ရေတာ့မွ Bloggerေတြ ေရးထားတာေတြကို လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ စာေရးခ်င္တဲ့ ေရာဂါက ျပန္ထလာေရာ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ Blog ေလးေရ.. မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၁၂ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ေန႕ မွာ စၿပီး ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။

           ပထမေတာ့ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့ အက္ေဆးလိုလို စာေလးေတြကို ေရးရင္းနဲ႕ ကိုယ္ေရးထားတာေလးေတြကို ျပန္ဖတ္၊ Blog ေလးကို ထုိင္ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ပီတိျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဆရာေတြကို ေပးဖတ္နဲ႕ မအားရဘူး။ အကိုတစ္ေယာက္ဆို သူ႕ကို gtalk မွာ ေတြ႕ေတာ့ Hi လုပ္ရံုပဲရွိေသးတယ္။ နင္က ငါ့ကို ေတြ႕တာနဲ႕ Hi လုပ္မယ္ ၿပီးရင္ နင့္ blog ဖတ္ခိုင္းမယ္ မလားလို႕ ေမးေတာ့မွ ရွက္ၿပီး ကိုယ့္အရွိန္ကိုယ္ျပန္သတ္ရတယ္။ အဲဒီကေနတဆင့္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ကိုယ့္ဆုိဒ္ကို ၀င္ၾကည့္တဲ့သူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲဆိုတာ ထုိင္ၾကည့္ရတာ အလုုပ္တစ္ခု၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ search engine မွာ ရွာရာက ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာ့ပါ ေပၚလာလို႕ မေတာ္တဆ ၀င္ၾကည့္ရတဲ့ သူေတြလည္းရွိရဲ႕။ အဲဒီလိုနဲ႕ ပီတိျဖစ္လာလိုက္တာ ခုဆုိရင္ တစ္ႏွစ္ ျပည့္သြားပါေရာလား.. Blog ေလးေရ။

          ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ေက်းဇူးပါေနာ္.. ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္ေအာင္ ကၽြန္မရဲ႕ Blog ေလးကို ရွင္သန္ေအာင္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးမွာမို႕… (ကိုရီးယားကားထဲက စကားနဲ႕ေျပာရရင္) Blog ေလးေရ.. ကၽြန္မအတြက္ အသက္ရွင္ေပးေနရမယ္ေနာ္….

                                                                             ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္