ရြာသာႀကီးသို႕ အလည္တစ္ေခါက္

ေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႕မသြားပါနဲ႕မိတ္ေဆြ။ ေဆးရံုသြားတက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ စိတ္က်န္းမာေရးေဆးရံုမွာ အလွဴလုပ္မယ္ဆုိတာနဲ႕ ကၽြန္မတို႕လည္း အနည္းငယ္ ပါ၀င္ကူညီၿပီး သြားလွဴျဖစ္ၾကတာပါ။ သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က တစ္ရက္တာမွာ 6 နာရီေတာင္ မ ျပည့္ခဲ့ေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အျဖစ္အပ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို ၾကားရေတာ့ သတိသံေ၀ဂရစရာ၊  ၀မ္းနည္းစရာ၊ သနားစရာ၊ ေပ်ာ္စရာ၊ ပီတိ အစရွိသျဖင့္ အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကေတာ့ ေျပာမကုန္ ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ပါတယ္။ 

ကၽြန္မတို႕က ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကေန ေက်ာင္းၿပီးၾကတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ စိတ္က်န္းမာေရး ေဆးရံုတည္ရွိတဲ့ ရြာသာႀကီးကို သြားတဲ့ ခရီးကေတာ့ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ မစိမ္းပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကေတာ့ ဖယ္ရီနဲ႕ မျပန္ဘဲ ဘတ္စ္ကားနဲ႕ ျပန္မယ္ဆိုတိုင္း ေဆးရံုေရွ႕က 210 ကားဂိတ္မွာသြားၿပီး ကားစီးေနၾကပဲ ေလ။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေရွ႕ကေန ေဆးရံုေရွ႕ထိကို 4 မွတ္တိုင္ေလာက္ ကားစီးၿပီး ကားဂိတ္အစကေန အိမ္အထိ တေမ့တေမာ ခရီးကို ျပန္စီးၾကရတာပဲ။ ခုလည္း ေဆးရံုကို သြားလွဴၾကမယ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္း ေရွ႕မွာ ကားခဏရပ္ၿပီး ဓာတ္ပံုဆင္းရိုက္ဖို႕ကိုလည္း အစီအစဥ္ထဲမွာ မပါမျဖစ္ထည့္ဆြဲရတာေပါ့။( ၿပီးရင္ ေတာ့ facebook တင္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္းပါတာေပါ့ေလ.. ဟီဟိ)။ ေမြးေန႕ရွင္သူငယ္ခ်င္းက ၾကက္ဆီထမင္းနဲ႕ဧည့္ခံၿပီး သကာလ ရြာသာႀကီးခရီးစဥ္ကို စတင္ခဲ့ၾကတာေပါ့ကြယ္။

ေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုကို ေက်ာ္လာၿပီဆိုကတည္းက ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းတေတြမွာ အျငိမ္ မေနႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ ဟဲ့..ဟုိအရင္က ဒီအေဆာက္အဦႀကီး ဒီမွာ မရွိဘူးေနာ္။ ၾကည့္ပါဦး ..ဒီနားက တိုးတက္လာလိုက္တာ။ လမ္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာတယ္ေနာ္။ အင္တာနက္ဆုိင္ေတြပါ ေပၚလာတယ္ဟဲ့။ ဒီနားမွာ ဟိုဟာဦးလွထြန္းကင္ဆာေဖာင္ေဒးရွင္း မဟုတ္လား စသျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ တုန္းကနဲ႕ အခု ကြာျခားခ်က္ေတြကို တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာလာလိုက္ၾကတာ ေက်ာင္းနားေရာက္ ေလ ေပ်ာ္ေလပဲ။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တယ္.. အရင္က ေက်ာင္းသြားဖို႕အတြက္ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ၊ တဲပုတ္ ေလးေတြကို အမ်ားႀကီးျဖတ္ခဲ့ရတာ.. ခုေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္အိမ္ေလးေတြ က ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ေပၚလာ ၿပီဆိုေတာ့ လူေနမႈအဆင့္နည္းနည္းျမွင့္တက္လာတယ္ ဆုိရမလားပဲ။ ေက်ာင္းေရွ႕ကိုေရာက္လာေတာ့ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးၾကတဲ့သူေတြလိုမ်ိဳး ဟိုမွာ ေက်ာင္းႀကီး ေက်ာင္းႀကီးဆုိၿပီး ၀ုိင္းေအာ္ရေသးတယ္။ အျပန္က်မွပဲ ဓာတ္ပံုအ၀ ရိုက္ပစ္မယ္လုိ႕ ႀကိမ္း၀ါးၿပီး ေဆးရံုကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾက တယ္။ 

ေဆးရံုကို ေရာက္လာေတာ့ အတူ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း သြားလွဴဖူးၾကေပမယ့္ ကၽြန္မက ခုမွ ေရာက္ဖူးတဲ့သူမို႕  အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ နည္းနည္းေတာ့ ရင္ခုန္မိတယ္။  ေက်ာင္းတက္တုန္းက ေဆးရံုေရွ႕သာ ခဏခဏေရာက္တာ အထဲကို မေရာက္ဖူးဘူးေလ။ စိတ္ထဲထင္ထားတာက စိတ္ေ၀ဒနာရွင္ေတြကို သပ္သပ္ထားမယ္ထင္ထားတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူနာေတြက ဒီအတုိင္းပဲသြားလာေနေတာ့ ဘယ္သူက လူနာမွန္း လူနာရွင္မွန္း အလွဴရွင္ေတြမွန္းမသိလို႕ ေသခ်ာလိုက္ၾကည့္ရတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကို လိုက္ျပေပးတဲ့ အစိမ္း၀တ္စစ္စတာႀကီး က ေျပာျပတယ္။ လူနာေတြ၀ိုင္းကူေပးလို႕ ေဆးရံုက ေတာ္ေတာ္သန္႕ရွင္းတာ ႏို႕မို႕ဆိုရင္ ရွိတဲ့၀န္ထမ္းအင္အားနဲ႕ပဲဆိုရင္ ေတာ့ ဒီေလာက္သန္႕ရွင္းေအာင္ လုပ္ဖို႕မလြယ္ဘူးတဲ့။ လာတက္တဲ့သူေတြကလည္း စိတ္က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့သူေတြမို႕ သူတို႕ကို စည္းကမ္းတက် လုပ္ပါလို႕ ဘယ္လိုေျပာမလဲတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္မတို႕ သြားလွဴတဲ့ မုန္႕ထုပ္ေတြကို လာသယ္ေပးတာလည္း လူနာေတြပဲ။ ၿပီးေတာ့ အေဆာင္ကို သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းထားတာ ကၽြန္မတို႕ အေဆာင္ေရွ႕ေရာက္သည္အထိ တံျမက္စည္းလွည္းလို႕ မၿပီးေသးဘူး။ ၾကမ္းျပင္မွာေရေတြပါ ေလာင္းခ်ၿပီး ေဆးထားလို႕ ေခ်ာ္မလဲေအာင္  မနည္းသတိထား ေလွ်ာက္လုိက္ရတယ္။ သူတို႕ေတြကို အ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့အဖြ႕ဲ၊ အေဆာင္သန္႕ရွင္းေရးအဖြဲ႕၊ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ အဖြဲ႕၊ အ၀တ္လဲေပးတဲ့အဖြဲ႕ဆိုၿပီး အဖြဲ႕ေတြခြဲၿပီး တာ၀န္ခ်ထားေပးတယ္တဲ့။ ကုိယ္က်ရာ တာ၀န္ေတြမွာ လိုလိုခ်င္ခ်င္နဲ႕ ၀ိုင္းကူလုပ္ေပးေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကေတာ့ ၾကည္ႏူးစရာပါပဲ။
  ပထမဆံုး ကၽြန္မတို႕ မိန္းကေလးေဆာင္ကို အရင္ သြားၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႕လာမယ္ဆိုတာႀကိဳ အေၾကာင္းၾကားထားလို႕ အေဆာင္ျပင္က ေကာ္ရက္ဒါမွာ လူနာေတြအားလံုး စည္းကမ္းတက် ငုတ္တုတ္ ထိုင္ၿပီး တန္းစီေစာင့္ေနၾကတာကို ျမင္ရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အံ့ၾသသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႕ မုန္႕ေတြမေ၀ခင္မွာ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးေတာ့ အဖြားတစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္ၿပီး ဆုေတာင္းေပးတယ္။ သူတိုင္ေပးတာကို က်န္တဲ့သူေတြအားလံုးလိုက္ဆိုၾကတယ္။ ဆုေတာင္းေပးၿပီးေတာ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္း ဆိုျပတယ္။ တံတားအိုေလးဆိုလား။ ၿပီးေတာ့မွ မုန္႕ေတြလိုက္ေ၀ၾကရတယ္။ မုန္႕ေ၀ ေတာ့ ရီစရာ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ေျပာရဦးမယ္။ အန္တီတစ္ေယာက္က မုန္႕မရေသးဘူးဆိုလို႕ ေပးလိုက္ တာ။ ေဘးက သူေတြက ၀ိုင္းေအာ္တယ္။ သူမုန္႕ရၿပီးၿပီတဲ့။ ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕အက်ီ ေအာက္မွာ မုန္႕တစ္ထုပ္ကို ဖြက္ထားေလရဲ႕။ ေဘးက လူေတြက ၀ိုင္းေအာ္လည္း သူကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲ။ ထားလိုက္ပါေတာ့ လို႕ က်န္တဲ့သူေတြကို ႏွိမ့္သိမ့္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ျပန္ေျပာျဖစ္ ေတာ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သူေ၀ေတာ့လည္းအဲလိုပဲတဲ့။ (က်န္တဲ့သူေတြက ကၽြန္မကို ၀ိုင္းတိုင္ၾကေပမယ့္ ဒီေနရာမွာေတာ့ justice ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ထုပ္ပဲ ျပန္ေပးလို႕ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲေနာ္။ )
အတူပါလာတဲ့ အဖြဲ႕ထဲက ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ cream puff နဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြပါ လက္ေဆာင္ယူလာတယ္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္မတို႕ေတြလည္း ေပးလို႕ရလား မရလား မဆံုးျဖတ္တတ္တာနဲ႕ ဆရာမေတြကို သူကသြားေမးေတာ့ ေပးလို႕ရတယ္တဲ့။ အသက္ ခပ္ငယ္ငယ္လူနာတစ္ေယာက္က သူလက္ေဆာင္ရထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင့္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေနတာ ေတြ႕တဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက လာ ညီမေလး အမ ဆိုးေပးမယ္ဆိုၿပီး သြားဆုိးေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေဘးမွာ  အဖြားအရြယ္ေတြေရာ၊ အေဒၚအရြယ္ေတြေရာ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ လာထိုးေပးၾကတယ္။ သူတို႕လည္း ဆိုးခ်င္လို႕တဲ့။ (မိန္းကေလးဆိုေတာ့လည္း ဗီဇက ေဖ်ာက္မရဘူးေလ..လွခ်င္ၾကတာကိုး)။ အဲဒီမွာ ဟုိးအေနာက္မွာထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ က ထေျပာတယ္.. ကၽြန္မရတဲ့အထဲမွာ ႏႈတ္ခမ္းနီမပါ ဘူးတဲ့။ သူ႕ကိုေပးစရာႏႈတ္ခမ္းနီလည္းမရွိေတာ့လို႕ သူ႕ကို ႏွိမ့္သိမ့္ရင္း ႏႈတ္ခမ္းနီပိုင္ရွင္ေလးကိုပဲ တူတူဆိုးေနာ္။ သူ႕ကိုပါ ေပးဆိုးေနာ္ဆိုၿပီး ေသခ်ာမွာခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါသြားရင္ေတာ့ အလွျပင္ ပစၥည္းေလးေတြပါသယ္သြားရမွာပဲ။
စကားေျပာရင္းနဲ႕မွ သိလိုက္ရတာက ကၽြန္မတို႕ကို ဆုေတာင္းေပးတဲ့ အဖြားက နယ္နယ္ရရ မဟုတ္ဘူးပဲ။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ဦးကလင္တန္တဲ့။ သူ႕မွာ တုိက္ေတြေရာကားေတြေရာ အစံုရွိသတဲ့။ ကေလးေတြကလည္း 1သိန္းေလာက္ေတာင္ရွိတယ္တဲ့။ အဲဒါနဲ႕ စစ္စတာႀကီးက အမ အခု ေခတ္က ကလင္တန္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။ အိုဘားမားျဖစ္ေနၿပီေျပာေတာ့ သူက ကၽြန္မတို႕ ရပ္ကြက္မွာေတာ့ ဦးကလင္တန္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးပဲတဲ့။ တိုက္ေတြအမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ တိုက္တစ္လံုးေလာက္ေပးမလား ေမးေတာ့ ငွားမယ္ဆိုရင္ ရပါတယ္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေယာက်ာ္းေလးေတြက အဖြားသမီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ဆိုရင္ သေဘာတူလားဆိုေတာ့ တင္ေတာင္းမယ္ဆိုရင္ ၊ သူ႕သမီးကလည္း ၾကည္ျဖဴရင္ သေဘာတူပါတယ္တဲ့။ တင္မေတာင္းဘဲ ခိုးေျပးရင္ေတာ့ တရားစြဲရပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြကို နည္းနည္းမွ မခံဘူး။ ျပန္ေျပာတာ။ ေမးတဲ့သူေတြကသာ ဘာဆက္ေမးရမွန္းမသိေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ရတာ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအဖြားက 1984 ခုႏွစ္ကတည္းက အဲဒီေဆးရံုမွာ ေရာက္ေနတာ အပ်ိဳႀကီးတဲ့။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဒုကၡမေပးဖူးဘူးတဲ့။ သူ႕အေတြးထဲမွာပဲ သူေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာ သနားကရုဏာသက္စရာပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ အီဂ်စ္သမၼတ ကေတာ္လည္းရွိ ေသးတယ္တဲ့။ အခ်ိန္မရလို႕ စကားေတာ့မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ 

ေနာက္ၿပီး အမ်ိဳးသားေဆာင္ဖက္ဆီ ဆက္လက္ခ်ီတက္ဖို႕အတြက္ ဆရာမႀကီးဦးေဆာင္ရာကို လိုက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ အမ်ိဳးသားေဆာင္ေရာက္ရင္ေရာ ဘယ္လိုေတြၾကံဳရမလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္းေပါ့။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္)